Σας αρέσει ο μπακαλιάρος;

Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλα μέρη της Ελλάδος, αλλά "της Σωτήρος" στίς 6 Αυγούστου στην πατρίδα μου τη Μεσσηνία συνηθίζουμε να τρώμε μπακαλιάρο. Τον τρώμε τηγανητό, αλευρωμένο και όχι με κουρκούτι, και τον συνοδεύουμε με σάλτσα ντομάτα. Πηχτή κόκκινη νόστιμη υπογλυκίζουσα και υποζυνίζουσα σάλτσα ντομάτα. Κάποιοι, φέρνοντας συνήθιες άλλων τόπων τρώνε και σκορδαλιά, ή και τζατζίκι ( καμμία σχέση το εξ ανατολών έδεσμα με τη Μεσσηνία).
Υπάρχει και άλλος ένας τρόπος να μαγειρέψετε το μπακαλιάρο, αν δε θέλετε να φάτε τηγανητά. Μαγειρευτός με πατατούλες, κολοκυθάκια και φρέσια ντοματούλα. ΄Ετσι έφτιαξα εγώ σήμερα το κομμάτι που μας περίσεψε από "της Σωτήρος".
Σημείωση ο κόσμος εδώ βάζει το θηλυκό άρθρο "της" πριν το " Σωτήρος " και όχι το αρσενικό "του" γιατί η γιορτή είναι "Της αγίας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος", υπάρχουν δε και εκκλησίες όπως αυτή στο χωριό μας που λέγονται " Αγιασωτήρω"

Αυτά ως προς το πολιτιστικό μέρος, η συνταγή τώρα. Είναι για 4 άτομα.΄

Υλικά

1 καλό κομμάτι( φελί το λένε) ξερό μπακαλιάρο, ξαρμυρισμένο από την προηγούμενη. Εννοείται πως αλλάζουμε πολλές φορες το νερό και δε χρησιμοποιούμε αυτά τα κατεψυγμένα προϊόντα που λέγονται μπακαλιάρος ξαρμυρισμένος και έχουν γέυση χόρτου. Μπορείτε, αν δε σας αρέσει να βρίσκετε κόκκαλα στο φαγητό σας, να χρησιμοποιήσετε και φιλετο ξερού μπακαλιάρου.
3-4 κολοκυθάκια, αν έχουν και κανένα λουλουδάκι φρέσκο το βάζετε και αυτό. Εγώ βγάζω τον ύπερο, δε μου αρέσει η γεύση του, ο φίλος ο Δημήτρης Κουκουλάς τον βάζει. De gustibus..
4-5 πατατούλες κομμένες κυδωνάτες
1 ή και 2 μέγάλα κρεμμύδια χοντροκομμένα
Λίγο μαϊντανό αν σας αρέσει
πιπέρι. Αλάτι μη βάλετε καλύτερα πάντα μένει λίγο από το μπακαλιάρο όσο και αν τον ξαρμυρίσετε, αν πάλι σας αρέσουν τα πικάντικα, βάλτε αφού το δοκιμάσετε πρώτα.
Ντομάτα φρέσκια τριμμένη, ή κομμένη στο μούλτι περίπου 1 φλυτζάνι του τσαγιού ή και περισσότερο αν σας αρέσει πολύ κόκκινη η σάλτσα
λίγο νεράκι, λάδι όσο νομίζετε.΄΄
Εκτέλεση
Ζεστένετε το λάδι σε χοντρή κατσαρόλα, σωτάρετε το κρεμμύδι, περνάτε ελαφρά τα κολοκυθάκια και τις πατάτες, ρίχνετε τη ντομάτα το νερό το πιπέρι και χαμηλώνετε πολύ σιγά τη φωτιά. Σε περίπου 20 λεπτά, όταν κοντεύει να γίνει, ρίχνετε και το μπακαλιάρο κομμένο σε μερίδες. Ο μπακαλιάρος δε θέλει πολύ μαγείρεμα. Ψιλοκόβετε και ρίχνετε και το μαΪντανό και όταν δείτε τις πατάτες και τα κολοκυθάκια να έχουν γίνει το φαί σας είναι έτοιμο. Το συνοδεύετε με ωραία φέτα, ψωμάκι κατά προτίμηση ζυμωτό με προζύμι και με κρασάκι άσπρο.
Καλή όρεξη.

Θέα από το χωριό μου το σούρουπο

Απόψε το βραδάκι πήγαμε μια μικρή βόλτα με τον Κίμωνα, περπατήσαμε κατά μήκος του παραλιακού δρόμου του χωριού μας. Τη στιγμή του δειλινού την ώρα που βγαίνει ο αποσπερίτης προσπάθησα να αποτυπώσω στο κινητό μου, χωρίς φακούς χωρίς φίλτρα, μόνο με τη συγκίνηση της αισθητικής απόλαυσης της στιγμής. Τη μοιράζομαι μαζί σας.

Γιόλα Δαμιανού- Παπαδοπούλου "Κρατήσου απ΄ τα όνειρά σου" ( Ωκεανίδα)

Όταν έδινα τη συνέντευξη στο «Φιλόδημο», αυτή που κοινοποίησα και σε σας στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση μου και με ρώτησε η δημοσιογράφος τι πιστεύω πως αναζητά ο αναγνώστης σε ένα βιβλίο, « την αλήθεια που διδάσκει, το ψέμα που του δίνει την πρώτη ύλη για τα όνειρα του ή την βεβαιότητα ότι δεν είναι μόνος στο δρόμο με τα ερωτήματα που τον βασανίζουν;»Και εγώ απαντούσα, « Δεν θέλω να πιστέψω πως διαβάζουμε ένα βιβλίο αναζητώντας ένα ψέμα που θα μας αποκοιμίσει, ούτε πάλι ότι ένα μυθιστόρημα πρέπει να είναι εγχειρίδιο γνώσης. Κατά τη γνώμη μου, ο σημερινός άνθρωπος, βιώνοντας ίσως περισσότερο από άλλοτε, την αλλοτρίωση και τη μοναξιά, αναζητά παντού και κυρίως μέσα από τα βιβλία, τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τον βασανίζουν αλλά και την παρηγοριά της συνειδητοποίησης ότι δεν είναι μόνος στο δρόμο του.», δεν είχα ακόμη διαβάσει το βιβλίο της Γίολας Δαμιανού Παπαδοπούλου «Κρατήσου απ΄τα όνειρα σου» (εκδόσεις «Ωκεανίδα»). Λυπάμαι που το λέω, αλλά με περίμενε εδώ και λίγο καιρό στη στοίβα των «προς ανάγνωση» βιβλίων που είχα παραμελήσει εξ αιτίας του δικού μου που έγραφα.
Τις μέρες όμως αυτές, μακριά από τη ζεστή και πνιγηρή Αθηνά, στη δροσιά του ευλογημένου Ιονίου με τους «μαίστρους» που μας έρχονται από τη μακρινή Προβηγκία να ανακουφίσουν το κάμμα της Αφρικής, το πήρα στα χέρια μου και πια δεν μπορούσα να το αφήσω. Όσο προχωρούσε η ανάγνωση έβλεπα να επαληθεύεται αυτό που είχα εκφράσει λίγο καιρό πριν. Κανένα βιβλίο απ΄όσα έχω διαβάσει, με εξαίρεση φυσικά τα βιβλία του «Γίγαντα» Τολστόι, δε μου έδωσε μέχρι σήμερα τόσο έντονη την αίσθηση ότι γράφτηκε για να βοηθήσει τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν πως στο δρόμο της ζωής, του πόνου και της αγωνίας κανείς δεν είναι εντελώς μόνος. Και ακόμη πως αν η μοίρα του δίνει το ένα χτύπημα πίσω από το άλλο, όπως γίνεται με την Αφροδίτη Αλεξανδρινού, την ηρωίδα του βιβλίου της Γιόλας Δαμιανού Παπαδοπούλου, πρέπει και μπορεί να αντλήσει δύναμη και παρηγοριά από τις αστείρευτες πηγές που όλοι διαθέτουμε μέσα μας, αρκεί να θελήσουμε να ψάξουμε και να τις βρούμε. Tη θέληση για ζωή και την ελπίδα. Και όταν τις βρούμε να μη πάψουμε να αγωνιζόμαστε να τις κρατήσουμε ζωντανές. Το βιβλίο της Γίολας Δαμιανού Παπαδοπούλου, είναι ένας ύμνος στον εσωτερικό αγώνα, στην τιτάνεια πάλη του ανθρώπου με τις δυνάμεις που τείνουν να τον συντρίψουν. Η ηρωίδα του βιβλίου, σαν τις ηρωίδες των Ελληνικών τραγωδιών, βυθίζεται από τα ύψη της απόλυτης ευτυχίας, στην απόλυτη δυστυχία. « Μια ροπή και πάντα ταύτα θάνατος διαδέχεται» ακούμε να ψάλλουν στη νεκρώσιμη ακολουθία. Η Αφροδίτη όμως δεν το δέχεται αυτό, δεν αφήνει την απιστία του άντρα που αγαπά, την απώλεια του παιδιού που περιμένει και το κορύφωμα την ύπουλη και καταστροφική αρρώστια τον «ερρυθηματώδη λύκο» που τη χτυπά, να τη λυγίσουν. Ανεβαίνει τον ανήφορο, στρωμένο με αγκάθια, όπως της προφήτεψε κάποτε ένα μέντιουμ, αγωνίζεται με όλες της δυνάμεις που διαθέτει και δε λυγίζει.Κρατιέται από τα όνειρά της και τα όνειρά της τα κάνει πραγματικότητα. Αυτά θα της δώσουν την εσωτερική γαλήνη πρώτα και μέσα από την πραγμάτωση των ονείρων της θα ανοίξει η πόρτα της αληθινής ευτυχίας που δεν είναι άλλη από την αγάπη.
Την αγάπη και την συνειδητοποίηση ότι για ό,τι καλό μας δίνεται είμαστε χρεώστες να το ανταποδώσουμε σε άλλους. «Δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δότε» λέει ο Χριστός. Αυτό που σου δίνεται δεν είναι δικό σου, οφείλεις να το μοιραστείς με άλλους που έχουν και αυτοί ανάγκη από ένα καλό λόγο, μια καλή πράξη.
Αξίζει ένας μεγάλος έπαινος στη Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου, φίλη που έχουμε παρουσιάσει και άλλα βιβλία της το «Ψίθυροι του Δάσους» ( Αγκυρα) και «Το άλλο μου μισό» (Πατάκης). Πέρα από τη δύναμη της πένας της που ζωντανεύει με έξοχη τέχνη τον εξωτερικό περίγυρο του χώρου της δράσης, κάνοντας τον αναγνώστη να ταξιδεύει μαζί με τους ήρωες πότε στο κοσμοπολίτικο και σκοτεινό Λονδίνο, πότε στην λευκοντυμένη αστραφτερή Ελβετία, πότε στη μοναξιά της «off season” Αγίας Νάπας, και πότε στο Νείλο για να δει την ανατολή του ηλίου και τα μικρά πλεούμενα να διαγράφονται σα σκιές στην ομίχλη του πρωϊνού. ΄Εξοχες περιγραφές τοπίων, αλλά και .. γαστριμαργικών απολαύσεων, γεύματα με έξοχα λεπτής γεύσης φαγητά, αλλά και ταπεινά αραβικά πιάτα, προσφέρονται στον αναγνώστη κάνοντας τον να «ζεί» στ΄αλήθεια δίπλα στην ηρωίδα.
Εκείνο όμως που το κάνει μοναδικό αυτό το βιβλίο, είναι οι περιγραφές της ψυχολογικής κατάστασης της ηρωίδας, από την καταβύθιση στο πένθος και την οργή, από την αγωνία και την αβεβαιότητα για το αύριο, στην ανάταση και την πάλη με το «θηρίο» όπως ονομάζει την αρρώστια της. Χάνει τα πάντα, τον άντρα που αγαπά, το παιδί που λαχταρά, την οικογένεια, τις «κοινωνικές» φίλες, τα χρήματα και το κοινωνικό «status” , όλα εκτός από μια παιδική φίλη και μια γυναίκα του λαού. Και όμως δεν το βάζει κάτω. Αυτό είναι το μεγάλο δίδαγμα του βιβλίου αυτού.
Η ίδια η Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου, γράφει στο blog της
"Το ερέθισμα για την υπόθεση μου την έδωσε ο πανικός και ο φόβος μιας νεαρής γυναίκας μόλις διαγνώστηκε με την ασθένεια του Λύκου. Ήταν τόσος ο τρόμος και η ανασφάλειά στο βλέμμα της για το άνγωστο και το τρομακτικό που θα ακολουθούσε που αποφάσισα εκείνη ακριβώς τη στιγμή πως στο ήδη αρχινημένο μου μυθιστόρημα η ηρωίδα μου έπρεπε να αρρωστήσει με Λύκο για να δώσω μηνύματα αισιοδοξίας και δύναμης και να σας πω πώς όποια ασθένεια κι αν κουβαλάμε δεν είναι το τέλος του κόσμου. Φτάνει να την αντιμετωπίσουμε με δύναμη και να αποβάλουμε το φόβο. Ήθελα με το βιβλίο αυτό να κάνω γνωστή την ασθένεια του Λύκου. Γιατί παρ' όλο που 5 εκατομμύρια σ' όλο τον πλανήτη υποφέρουν από την ασθένεια αυτή ένα 80% έχει πλήρη άγνοια".
Εύχομαι να διαβάσουν το βιβλίο της αυτό όσο πιο πολλοί αναγνώστες γίνεται και μέσα από αυτό να μπορέσουν να βρουν τις απαντήσεις στα δικά τους προβλήματα στις δικές τους αγωνίες και να βγουν αν όχι νικητές, όπως η ηρωίδα, γιατί όλα δεν είναι ρόδινα στη ζωή, τουλάχιστον συνειδητοποιήμένοι πως δεν είναι μόνοι στον ανηφορικό δρόμο. Πως αξίζει να μην αφήνεις τον πανικό να γίνει οδηγός σου αλλά και πως τελικά οφείλουμε όλοι να επιστρέφουμε ό,τι καλό μας δίνεται και σε άλλους.
Συγχαρητήρια Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου, είμαι πολύ περήφανη που σε γνώρισα και είσαι φίλη μου, εύχομαι το βιβλίο σου να είναι όχι μόνο καλοτάξιδο, αλλά να γίνει φάρος ελπίδας για όσους πονούν και νιώθουν μόνοι.

Συνέντευξη στο "Φιλόδημο" την πιο παλιά εφημερίδα του Αιγίου

Φίλοι μου αγαπημένοι,
Σας έχω παραμελήσει καιρό το ξέρω, θα με συγχωρήσετε όμως γιατί ο λόγος είναι..σοβαρός, βρίσκομαι στην τελική ευθεία (διορθώσεις, επιμέλεια) του κυοφορούμενου πέμπτου παιδιού μου. Παρόλα αυτά είπα να κάνω ένα διάλειμμα και να σας κοινοποιήσω μια συνέντευξη που έδωσα στη δημοσιογράφο Μαίρη Ζαχαράκη, της εφημερίδας "Φιλόδημος" της πιο παλιάς εφημερίδας του Αιγίου.

" Ο αναγνώστης ψάχνει στα βιβλία απαντήσεις και παρηγοριά


Μια από τις σημαντικότερες συγγραφείς της νέας γενιάς συγγραφέων, η Ελένη Τσαμαδού, μιλά σήμερα στη Μαίρη Ζαχαράκη για τα επιτυχημένα της βιβλία, μεταξύ των οποίων και το best seller “Οι θεοί πέθαναν στη Ρώμη”, καθώς και το συγκλονιστικό “Της ζωής και της αγάπης”. Η Ελένη Τσαμαδού μιλά με αφοπλιστική ειλικρίνεια και παράλληλα ευγένεια για τα μηνύματα που λαμβάνει τόσο από τους ήρωες των βιβλίων της, όσο και από τους αναγνώστες της που την εμπνέουν με τις ανησυχίες τους.


“Φ”: Πιστεύετε πως η ενασχόληση σας με τη συγγραφή είναι κάτι που χρωστούσατε στον άνθρωπο που κατοικεί εντός σας;
1.“Ε.Τ.”: Ομολογώ πως με προβλημάτισε η ερώτησή σας, αγαπητή κ. Ζαχαράκη. Για μένα, το γράψιμο είναι κάτι που κάνω για να εκπληρώσω την επιθυμία όχι ενός, αλλά πολλών ανθρώπων που με επισκέπτονται, μέσα από τα σκοτεινά μονοπάτια της έμπνευσης και ζητούν με τη δική μου φωνή και τα γραπτά μου, να ακουστούν και να γίνει γνωστή η ιστορία τους. Η Μεγώ στο «Οι Θεοί πέθαναν στη Ρώμη», η Παγκάστη, στην «Εταίρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου», η Ανέζω και η Τζούλη και οι άλλες γυναίκες στο «Ο Χορός των Μυστικών», η Νάσια και η Ειρήνη στο «Της ζωής και της αγάπης» είναι γυναίκες που αγωνίστηκαν να ξεφύγουν από το πεπρωμένο τους, όλες αγάπησαν, πόνεσαν, πλήρωσαν το τίμημα της αγάπης ή λυτρώθηκαν από αυτή. Για αυτές τις γυναίκες μιλώ με τα γραπτά μου και το χρέος μου προς αυτές προσπαθώ να εκπληρώσω.

“Φ”: Τι αναζητά ο αναγνώστης κατά τη γνώμη σας σ’ ένα βιβλίο: την αλήθεια που διδάσκει, το ψέμα που του δίνει την πρώτη ύλη για τα όνειρα του ή την βεβαιότητα ότι δεν είναι μόνος στο δρόμο με τα ερωτήματα που τον βασανίζουν;
“Ε.Τ.”: Δεν θέλω να πιστέψω πως διαβάζουμε ένα βιβλίο αναζητώντας ένα ψέμα που θα μας αποκοιμίσει, ούτε πάλι ότι ένα μυθιστόρημα πρέπει να είναι εγχειρίδιο γνώσης. Κατά τη γνώμη μου, ο σημερινός άνθρωπος, βιώνοντας ίσως περισσότερο από άλλοτε, την αλλοτρίωση και τη μοναξιά, αναζητά παντού και κυρίως μέσα από τα βιβλία, τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τον βασανίζουν αλλά και την παρηγοριά της συνειδητοποίησης ότι δεν είναι μόνος στο δρόμο του.

“Φ”: Στο βιβλίο σας «Της ζωής και της αγάπης» παρατηρούμε τη Νάσια να διχάζεται ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα. Πιστεύετε πως πρόκειται για διαφορετικούς μηχανισμούς χωρίς σημείο επαφής ή για δύο δρόμους που «συνομιλούν» μεταξύ τους και αλληλοσυμπληρώνονται;
“Ε.Τ.”: Η λογική και το συναίσθημα είναι οι δύο αντίρροπες δυνάμεις που μας κρατούν σε ισορροπία. Η υπεροχή της μιας απέναντι στην άλλη ανατρέπει το μέτρο που πρέπει να διέπει τη ζωή μας, όπως πολύ σωστά είχαν διείδει πριν από μας οι αρχαίοι σοφοί.

“Φ”: Τι αντίκτυπο θεωρείτε πως έχει στην κυκλοφορία των βιβλίων, η πολύπλευρη κρίση που τόσο αισθητή έχει κάνει τελευταία την παρουσία της;
“Ε.Τ.”: Είναι φυσικό σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή που περνάμε τώρα, οι άνθρωποι να προσπαθούν να κάνουν οικονομίες σε κάθε τι που θεωρούν περιττό. Παρόλα αυτά επειδή πιστεύω, επανερχόμενη σε όσα είπαμε πιο πριν, πως ο αναγνώστης αναζητά μέσα από τα βιβλία την απάντηση στα προβλήματα που τον βασανίζουν και τη βεβαιότητα πως δεν είναι μόνος στο δρόμο του, έχω την ελπίδα πως η κρίση δεν θα επηρεάσει την αγορά των βιβλίων. Ένα καλό βιβλίο ποτέ δεν είναι περιττή πολυτέλεια, είναι πολύτιμος σύντροφος ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης.

“Φ”: Μπορεί να λειτουργήσει θετικά ωθώντας τον αναγνώστη να κοιτάξει κάτω από το περιτύλιγμα για να ανακαλύψει την ποιότητα και να δώσει το στίγμα της θέσης τους στους υπερτιμημένους όσο και στους υποτιμημένους;
“Ε.Τ.”: Ναι, όσο και αν φαίνεται παράδοξο, η κρίση μπορεί να έχει και θετικό αντίκτυπο οξύνοντας την κρίση του αναγνώστη και κάνοντάς τον να αναζητήσει την ουσία κάτω από το περιτύλιγμα.

“Φ”: Πώς θα σχολιάζατε τον στίχο του Μανώλη Φουρτούνη: «… Οι λέξεις δεν φτιάχνουν τον κόσμο/ είναι βέβαιο/ επίσης βέβαιο είναι/ χωρίς τις λέξεις/ δεν θα υπήρχε ο κόσμος/ μόνον ένα κουβάρι ερπετά»;
“Ε.Τ.”: Θα σας απαντήσω παραπέμποντας στον ΄Οργουελ. Στο προφητικό βιβλίο του «1984» ο ήρωας είναι επιφορτισμένος να γράψει το «Νέο Λεξικό» το οποίο θα έχει όσο δυνατόν λιγότερες λέξεις. Χωρίς τις λέξεις ο άνθρωπος δεν μπορεί να σκέφτεται και γίνεται έτσι πειθήνιο όργανο του «Μεγάλου Αδελφού». Οι λέξεις είναι η δύναμη που μας χαρίζει την ελευθερία να σκεπτόμαστε αλλά και να ενεργούμε.

Μαίρη Ζαχαράκη"

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

Αγγελική Παπαθανασοπούλου
32 χρονών, παντρεμένη, έγκυος το πρώτο της παιδί.
Καταγόταν από το Αίγιο πτυχιούχος της Μαθηματικής Σχολής Αθηνών. Μεταπτυχιακές σπουδές στην Αθήνα και στο Λονδίνο.
Βρέθηκε νεκρή από ασφυξία πλάι στο γραφείο της. Δεν είχε προλάβει να φτάσει στην σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα του κτιρίου, να σωθεί. Λίγο πιο πριν είχε μιλήσει με την μητέρα της στο τηλέφωνο που της ζητουσε να φύγει..
Παρασκευή Ζούλια
34 χρονών. Ανύπαντρη. Είχε έναν αδελφό.
Καταγόταν από το χωριό Πέρα Τριοβάσαλο της Μήλου.
Πτυχιούχος του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, είχε πάρει το μεταπτυχιακό της από το University of Greenwich της Βρετανίας στα Διεθνή Τραπεζικά και Χρηματοοικονομικά.
Βρέθηκε νεκρή από ασφυξία δίπλα στο συνάδελφό της Επαμεινώνδα Τσάκαλη στη σκάλα που οδηγούσε στην ταράτσα του κτιρίου.

Επαμεινώνδας Τσάκαλης
36 χρόνων. Ανύπαντρος.
Καταγόταν από την Πάλαιρο της Αιτωλοακαρνανίας.
Πτυχιούχος του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος Master of Science του Πανεπιστημίου Stirling.
Bρέθηκε νεκρός δίπλα στην Παρασκευή Ζούλια και οι δύο επιχειρούσαν να διαφύγουν από τον τρίτο όροφο.

Σύμφωνα με σχετικό ρεπορτάζ την ώρα που το κατάστημα της Τράπεζας τυλιγόταν στις φλόγες και υπάλληλοι είχαν βγει στα μπαλκόνια ζητώντας βοήθεια υπήρξαν κάποιοι απέξω που χλεύαζαν.
Δεν έχω να πω τίποτε. Τα σχόλια περιττεύουν.. Η οδύνη για τον άδικο θάνατο τους με πνίγει. Οι τρείς νεκροί είναι παιδιά όλων μας. Θύματα της αφροσύνης μας. Ως πότε;

Ο παππούς ο μετανάστης Μέρος δεύτερο

Χθές πήρα αυτό το μήνυμα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Η αποστολέας ήθελε να το κάνει σχόλιο στην ανάρτηση μου " Ο παππούς μου ο μετανάστης" αλλά επειδή δεν τα κατάφερε ανέλαβα να το δημοσιεύσω εγώ, για να ακουστεί και η δική της άποψη πάνω στο θέμα "Μετανάστες στην Ελλάδα"
Οφείλω να ομολογήσω ότι οι παρατηρήσεις της με συγκλόνησαν. ΄Αλλο είναι να βλέπεις το πρόβλημα μέσα από το συναισθηματικά φορτισμένο πρίσμα των αναμνήσεων του μετανάστη παππού και άλλο να το βιώνεις στην καθημερινότητά του. Εκείνο όμως που γίνεται φανερό είναι πως το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης για τη δημιουργία του προβλήματος την έχει το κράτος που βρέθηκε απροετοίμαστο να υποδεχτεί τους πάσης εθνικότητας μετανάστες. Κυρίως γιατί δεν υπάρχει ιατρικός έλεγχος αλλά και για την έλειψη αστυνόμευσης και τον κατακλισμό των πεζοδρομίων με τα εμπορεύματα τους.
Ολα αυτά όμως δεν πρέπει να μας κάνουν να ξεχνούμε την ανθρωπιά μας όταν σκοτώνεται ένα παιδί που έψαχνε στα σκουπίδια να βρεί κάτι που θα το βοηθούσε να επιβιώσει।

Αγαπητη Ελεν,

οταν ο παππους σου εφευγε για την Αμερικη, η ο καθενας για Γερμανια η Αυστραλια, ηταν προγραμματισμενος ο αριθμος εργατων που εχρειαζοντο. Οταν εφταναν στην Αμερικη περνουσαν στη νησο Ellis απο ιατρικο ελεγχο, και οι ασθενεις επεστρεφαν (κατω απο αθλιες συνθηκες). Εδω ξερεις τι ποσοστο φυματιωσης και ηπατιτιδος υπαρχει στους λαθρομεταναστες;

Aν κανεις μια βολτα στην πλ. Βικτωριας, δεν θα μπορεσεις να περασεις απο την απλωμενη πραματεια. Το ιδιο γινεται και στο Οικονομικο Πανεπιστημιο και στην Βιβλιοθηκη και Ακαδημια( λες και εχουμε πολλα κτιρια να επιδειξουμε..)

Δε μιλαμε για τους νομιμους μεταναστες οι οποιοι ειναι ευπροσδεκτοι και μας εχουν βοηθησει πολυ.

Οι παραδρομοι στην πλ. Βικτωριας ειναι δημοσια ουρητηρια , με την αναλογη μυρωδια. Οι καυγαδες και τα μαχαιρωματα ειναι καθημερινα.

Εαν εμενες σε μια αλλη περιοχη απο αυτη που μενεις ( οσο και να εισαι συναισθηματικα φορτισμενη, απο τις διηγησεις του παππου σου ), θα τα εβλεπες τα πραγματα
απο αλλη σκοπια.

Οταν καποιος απο εμας διαμαρτυρηθει, θεωρειται φασιστας και ρατσιστης. Σε πληροφορω οτι δεν ειμαι τιποτα απο τα δυο.


Ηρω Κοκκεβη

Κατοικος του γκετο πλ. Βικτωριας"

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΕ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ΑΣ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΣΧΑ.